Κι από την άποψη αυτή ο πιστός βρίσκεται εσωτερικά, μέσα
στην καρδιά του, στη συνεχή διαδικασία ρυθμίσεως του νου του – να βρίσκεται
πάντοτε στη φορά της υπακοής προς τις εντολές του Κυρίου του. Γιατί ο Κύριος
τον αποκατέστησε, αλλά υφίσταται όσο ζει στον κόσμο τούτο το στοιχείο της «τρεπτότητος» του νου του, να ξεφύγει
δηλαδή από τις εντολές και τον λόγο Του,
λόγω των παθών που ακόμη υφίστανται στην ύπαρξή του, λόγω της
περιρρέουσας ατμόσφαιρας του κόσμου που «κείται
εν τω πονηρώ», λόγω της κατά παραχώρηση Κυρίου ενέργειας του πονηρού
διαβόλου, που «ως λέων ωρυόμενος
περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α΄ Πέτρ. 5, 8). «Ουκ έδωκα τοις βλεφάροις μου νυσταγμόν» (Ψαλμ. 131, 4) σημειώνει ο
προφητάναξ Δαβίδ αποκαλύπτοντας τον πνευματικό του αγώνα, κάτι που
επαναλαμβάνεται και σε όλα τα συναξάρια των αγίων της Εκκλησίας. Και η λέξη
«ρύθμιση» του νου εξίσου βλέπουμε πως έρχεται και επανέρχεται στις εκκλησιαστικές
ακολουθίες, αποδίδοντας και με τη διατύπωση αυτή την κεντρική εργασία του
ανθρώπου, την εργασία κατά τον Κύριο «την
μένουσαν εις ζωήν αιώνιον» (Ιω. 6, 27), δηλαδή την επιμονή μέχρι θανάτου
πάνω στην πίστη στον αληθινό Θεό.
«Ρυθμιζόμενος τον
νουν επί ταις εντολαίς του Κυρίου», «ρυθμιζόμενος
ταις Παύλου διδαχαίς», «ρυθμίζων
εαυτόν και τους παίδας αυτού επί ταις εντολαίς του Δεσπότου», είναι μερικές
από τις φράσεις που αποδίδουν για πολλούς αγίους, στην ουσία για όλους, την παραπάνω αλήθεια. Αλλά και ποιος δεν έχει
διαβάσει και δεν έχει προσευχηθεί, από την τόσο ψυχωφελή ακολουθία της θείας
μεταλήψεως, με τα λόγια του αγίου Συμεών του Μεταφραστού, ο οποίος απευθύνεται
προς τον Κύριο για να τον παρακαλέσει με αίσθηση ψυχής μετά τη θεία κοινωνία,
«να τον κρατάει αγνό και καθαρό και ρυθμισμένο στον λόγο Του;» «Άγνιζε και κάθαρε και ῥ ύ θ μ ι ζ έ με» - η αγνότητα και η κάθαρση ως αποτέλεσμα
διαρκούς ρύθμισης του νου, από τον Κύριο αλλά και από τη βούληση του καθενός.
Ίσως να θυμηθούμε εν τέλει και αυτό που έλεγε με τον δικό
του χαριτωμένο τρόπο και ο μεγάλος όσιος Παΐσιος ο αγιορείτης σε ταλαιπωρημένους γονείς που θλίβονταν και
απελπίζονταν από κάποιες συμπεριφορές των επαναστατημένων παιδιών τους, ιδίως
των εφήβων: «μα, αφήστε και κανένα
κατσαβίδι για τον Χριστό. Όλα εσείς θα τα κάνετε;» Το «κατσαβίδι» του
Χριστού για όλους μας και όχι μόνο τα παιδιά μας. Απλώς να θυμόμαστε ότι
μερικές φορές – ή μήπως πάντα; - το «ρύθμισμα» από το «κατσαβίδι» αυτό περνάει από
την παραχώρηση πειρασμών που κρίνει Εκείνος μέσα στην αγάπη και την πρόνοιά Του
ότι θα μας φέρουν στα «ίσα» μας!
