ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ! (10)

«Κακώσεως ἐν τόπῳ τῶ τῆς ἀσθενείας  ταπεινωθέντα, Παρθένε, θεράπευσον, ἐξ ἀρρωστίας εἰς ῥῶσιν μετασκευάζουσα» (ὠδή θ΄ Μικροῦ Παρακλ. Κανόνος).

(Θεράπευσέ με, Παρθένε, πού ταπεινώθηκα στόν τόπο τῆς κάκωσης, δηλαδή τῆς ἀσθένειας, μεταβάλλοντας τήν ἀρρώστια μου σέ δύναμη).

Τή θεραπεία του, σωματική καί ψυχική, ζητάει γιά μιά ἀκόμη φορά ὁ πιστός μέσω τοῦ ἐκπροσώπου του ἐκκλησιαστικοῦ ποιητῆ, ἀπό Ἐκείνη πού ἔχει τήν παρρησία ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της νά μεσιτεύει καί νά εἰσακούεται «ταχέως», πού σημαίνει ὅτι ὁ Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων Ἰησοῦς Χριστός παραχωρεῖ στήν Παναγία Μητέρα Του τήν ἰαματική Του δύναμη, καθιστώντας κι Αὐτήν δεύτερο Ἰατρό τῆς ψυχοσωματικῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου. Κι εἶναι καλό νά τονίσουμε καί πάλι ὅτι αὐτή ἡ δοσμένη στή Θεοτόκο παντοδυναμία δέν πρέπει νά μᾶς παραξενεύει, ὅπως παραξενεύονται διάφοροι ἑτερόδοξοι πού ἀμφισβητοῦν τήν ὑψηλή θέση Της στήν Ἐκκλησία - ὁρισμένοι μάλιστα σπεύδουν καί νά τήν εἰρωνευτοῦν(!) - γιατί τήν ἴδια παντοδυναμία ἔχει ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος νά δώσει σέ κάθε πιστό μαθητή Του, ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ μέ τή χάρη Ἐκείνου τά χνάρια τῆς δικῆς Του πορείας.

«Τηρῆστε τίς ἐντολές Μου κι ἐγώ μαζί μέ τόν Πατέρα μου θά σᾶς ἀγαπήσω καί θά σᾶς φανερωθῶ», εἶπε∙ κι ἀλλοῦ: «Ἐάν μείνετε ἑνωμένοι μαζί Μου καί τηρεῖτε τίς ἐντολές μου, ὅ,τι θελήσετε ζητῆστε το καί θά σᾶς γίνει»∙ σέ ἄλλο σημεῖο βεβαιώνει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Ὅποιος τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, μένει μέσα στόν Θεό καί ὁ Θεός μένει μέσα σ’ αὐτόν». Κι ἀκόμη: «Μάνα μου καί ἀδελφός μου καί ἀδελφή μου εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀκοῦνε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί τόν ἐφαρμόζουν». Γι’ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος θεωρεῖ κι αὐτός ὡς δεδομένη τήν παντοδυναμία πού τοῦ δίνει ὁ Κύριος, γιατί νιώθει πώς εἶναι ἑνωμένος βεβαίως μαζί Του: «Εἶμαι πανίσχυρος μέ τόν Χριστό πού μέ δυναμώνει». Λοιπόν, ἄν ὁ κάθε πιστός ἔχει μία τέτοια δυνατότητα, τήν ὁποία ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος, πόσο περισσότερο τήν ἔχει Αὐτή πού ὑπῆρξε ἡ Μητέρα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ μας, γιά τόν ἰδιαίτερο λόγο μάλιστα πού Ἐκείνη ὡς κύριο γνώρισμά Της εἶχε τήν ἀπόλυτη ὑπακοή Της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά Σου».

Γιατί τότε ὁ ὑμνογράφος, γνώστης τῆς πραγματικότητας αὐτῆς, στρέφεται πρός τήν Παναγία καί ζητᾶ αὐτό πού θά μποροῦσε κι ὁ ἴδιος νά κάνει; Γιά τόν ἁπλούστατο λόγο ὅτι διαπιστώνει τήν ἁμαρτωλότητά του: ὁ Κύριος μᾶς τά ἔδωσε ὅλα, ἐμεῖς ὅμως λόγω τῆς διαρκοῦς ἀδυναμίας μας καί τῆς εὔκολης πρόσκλισής μας πρός τά πάθη μας δέν ἐνεργοποιοῦμε τίς δοσμένες ἀπό τόν Θεό σέ μᾶς δυνάμεις μας. Ζητᾶ λοιπόν ὁ ὑμνογράφος ἀπό Ἐκείνην πού πιστεύει ἀκράδαντα ὅτι εἶναι ἕνα μέ τόν Υἱό καί Θεό Της νά μᾶς προσφέρει τήν ἴαση – οἱ ἁμαρτίες του λόγω τῆς ὀλιγοπιστίας του τόν καθηλώνουν καί τόν ταλαιπωροῦν∙ καί στρέφεται σ’ Ἐκείνην πού εἶναι ἡ Μάνα μας, γιατί δέν τολμᾶ νά ὑψώσει τό βλέμμα του στόν ἴδιο τόν Θεό του – θυμίζει τόν ὅσιο Παῒσιο πού στό ἴδιο μῆκος κύματος κινούμενος, ἔλεγε μέ τόν δικό του ἁπλό τρόπο ἀκριβῶς τοῦτο: «ντρέπομαι νά ζητήσω τό ὁτιδήποτε ἀπό τόν Κύριο καί γι’ αὐτό κρατάω διαρκῶς ἀπό τό φουστάνι της τήν Παναγία».

Ἡ ταπείνωση αὐτή τοῦ ὑμνογράφου – τύπου τοῦ κάθε πιστοῦ χριστιανοῦ - ἐνισχύεται ἀκόμη περισσότερο καί ἀπό τήν ταπείνωση πού δημιουργεῖ ἡ σωματική ἀσθένεια. Στίς ἀσθένειες τοῦ σώματος κάμπτεται τό ὑπερήφανο φρόνημά μας, συνεπῶς δημιουργεῖται «χῶρος» γιά νά ἐνεργήσει πιό ἄμεσα καί εὔκολα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ («ταπεινοῖς ὁ Θεός δίδωσι χάριν»)∙ ὅ,τι σημείωνε μεταξύ ἄλλων καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «ἐδόθη μοι ἄγγελος σατάν, ἵνα μέ κολαφίζῃ, ἵνα μή ὑπεραίρωμαι». Κι εἶναι εὐνόητο ἔτσι ὅτι τό αἴτημα γιά θεραπεία: τή μεταβολή τῆς ἀρρώστιας σέ δύναμη, τήν κατανοεῖ ὁ ὑμνογράφος ὄχι ὡς ἀφορμή γιά ἱκανοποίηση τῶν παθῶν του, ἀλλά ὡς εὐκαιρία γιά νά δοξολογεῖ πληρέστερα τόν Κύριο καί τούς ἁγίους Του καί ὡς διακονία τῶν συνανθρώπων του. Ἄν ἡ ὑγεία μας δέν βρίσκεται μέσα σ’ αὐτήν τήν προοπτική, τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, δέν ξέρουμε, ὅσο δύσκολο καί ὀδυνηρό εἶναι αὐτό πρός ἀποδοχή, ἄν μποροῦμε νά τή χαρακτηρίζουμε τελικῶς ὡς ἀξία καί δῶρο γιά τόν ἄνθρωπο.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ Ή ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ;

Στις περισσότερες συζητήσεις που κάνουμε οι άνθρωποι σπάνια το ζητούμενο είναι η ίδια η αλήθεια. Εκείνο που διαπιστώνει κανείς στους διαλεγόμενους είναι η διάθεσή τους να επιβεβαιώσουν ή και να επιβάλουν την άποψή τους, με ταυτόχρονη υποβάθμιση κάθε άλλης από τη δική τους άποψης και θεώρησης. Τι κρύβει αυτό; Ασφαλώς μία απύθμενη αλαζονεία και υπερηφάνεια, η οποία ντύνει μ’ ένα υποτιθέμενο καλό ένδυμα τον μοναδικό κυρίαρχο της «συζήτησης», το εγώ του ανθρώπου. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε συζήτηση, αλλά, όπως πολλάκις έχει τονισθεί, παράλληλους μονολόγους. Το βλέπουμε καθημερινά, ιδίως στα τηλεοπτικά πάνελ, όπου οι εκπρόσωποι κομμάτων «διαλέγονται», με μοναδική απόβλεψη να προβάλουν τις δικές τους – των κομμάτων τους – θέσεις, και ει δυνατόν να καταβαραθρώσουν τους αντιπάλους τους. Αλλά συζήτηση μεταξύ αντιπάλων και ορκισμένων εχθρών δεν υπάρχει. Οπότε η παρακολούθηση τέτοιων «συζητήσεων» είναι χαμένος χρόνος, ενώ το μόνο κέρδος του ακροατή και θεατή είναι να βλέπει πώς λειτουργεί ο εγωισμός του ανθρώπου, προκειμένου να αποφεύγει ο ίδιος έναν τέτοιον δαιμονισμό.

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ! (9)

«...και πλατυσμόν εν ταις θλίψεσιν, Κόρη»

Ας φανταστούμε τη θλίψη κάποιου που κλείνεται στη φυλακή: βρίσκεται υπό περιορισμό, οι κινήσεις του είναι ελεγχόμενες, έχει χάσει το μεγαλύτερο δώρο που ο Θεός έχει δώσει στον άνθρωπο, την ελευθερία. Κι ας φανταστούμε ακόμη περισσότερο τη στενοχώρια του εγκλεισμού του στην απομόνωση. Πρόκειται για ένα είδος σύνθλιψης της ανθρώπινης ύπαρξης, ένα είδος κόλασης. Κάτι παρόμοιο βεβαίως συμβαίνει και με τις θλίψεις που περνά ο άνθρωπος στη ζωή αυτή: τον περιορίζουν ψυχικά, τον κάνουν να μην μπορεί με άνεση να αναπνεύσει τον αέρα της ελευθερίας. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν θλιβόμαστε, λέμε ότι βρισκόμαστε σε στενοχώρια. Σαν να είμαστε ακριβώς σ’  ένα στενό χώρο.

Κι ας φανταστούμε τώρα ότι υπάρχει κάποιος ο οποίος μας παίρνει από τον περιορισμό και τον εγκλεισμό του στενού χώρου, είτε τον φυσικό είτε τον ψυχικό, και μας οδηγεί σε ένα άπλωμα, σε μία πλατεία, όπου εκεί έχουμε τη δυνατότητα να κινηθούμε ελεύθερα, με άνεση, να νιώσουμε ότι είμαστε πράγματι ελεύθεροι.

Κάπως έτσι είναι το σκεπτικό του υμνογράφου, όταν υμνεί μεταξύ των άλλων την Παναγία ως εκείνην που αποτελεί τον πλατυσμό του αθρώπου στίς θλίψεις του: η Παναγία από τη στενοχωρία της καρδιάς, μας μεταφέρει στην πλατεία της άνεσης. Για τον υμνογράφο βεβαίως και για όλη τη χριστιανική πίστη, η θλίψη και η στενοχωρία προκαλούνται ναι μεν από τις δύσκολες συνθήκες της ζωής αυτής, κυρίως όμως από τις αμαρτίες μας. Η αμαρτία είναι εκείνη που πάντοτε φέρνει τον άνθρωπο σε μία τέτοια δύσκολη ψυχική κατάσταση. «Θλίψις και στενοχωρία παντί τω εργαζομένω το κακόν». Είναι πάντοτε το τίμημα που εισπάττει ο άνθρωπος, όταν χαλαρώνει πνευματικά και δεν θέτει ως κέντρο και άξονα της ζωής του το θέλημα του Θεού. Η Παναγία μας λοιπόν, ως Μητέρα του ενανθρωπήσαντος Θεού μας και Μεγάλη Μάνα δική μας, έχει τη δυνατότητα μεταβολής της θλίψεώς μας και απαλλαγής μας από αυτήν, διότι ακριβώς με τη μεσιτεία της στον Κύριο μάς παρέχει τη χάρη Του και τις ευεργεσίες Του, συνεπώς η χάρη Εκείνου λειτουργεί ως θεραπεία της στενότητάς μας αυτής.  

Μη ξεχνάμε όμως ότι συνήθως ο πλατυσμός αυτός και η μεταβολή των θλίψεων  δεν σημαίνει πάντοτε και απαλλαγή μας από τις θλίψεις. Οι θλίψεις θα παραμένουν πάντοτε το βασικό γνώρισμα του πεσμένου στην αμαρτία κόσμου, που σημαίνει ότι όσο υπάρχει κόσμος η θλίψις  θα υφίσταται και αυτή. Η πλήρης απαλλαγή θα έρθει με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, όπου τα πάντα θα υποταχτούν σε Εκείνον και η χαρά Του θα γίνει χαρά και όλων των μετανοημένων ανθρώπων. Όμως με τον Κύριο και με την Παναγία Μητέρα Του, οι θλίψεις στον κόσμο τούτο μεταβάλλονται, ο άνθρωπος δηλαδή απαλλάσσεται από αυτές, με την έννοια ότι τις βλέπει και τις βιώνει με διαφορετικό βλέμμα από ό,τι πριν. Χωρίς Χριστό και χωρίς πίστη η θλίψη είναι πάντοτε θλίψη και στενοχώρια. Με τον Χριστό, με την Παναγία, η θλίψη αντιμετωπίζεται ως μέσον προαγωγής του ανθρώπου, ως παιδαγωγία που του δίνει ώθηση για πνευματική άνοδο. «Δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν των Ουρανών».

Και το πιό σημαντικό είναι ότι κάτω από την οπτική αυτή, η θλίψη χάνει την «έκτασή» της: μικραίνει στις διαστάσεις της, τίθεται  κάτω από τον έλεγχο του ανθρώπου, τη βλέπει ο άνθρωπος κυριολεκτικά «στα μέτρα του». Ας θυμηθούμε μεταξύ πολλών άλλων το περιστατικό με την αγία Μαρίνα: στη φυλακή ευρισκομένη αντιμετωπίζει έναν τρομακτικό δράκοντα, ένα τεράστιο φίδι, που το παρουσίαζε ο διάβολος. Στον τρόμο της η αγία ρίχνεται στην προσευχή και βλέπει το φίδι με τη δύναμη πια του Χριστού. Και πώς το βλέπει; Ως ένα μικρό μαύρο σκυλί, που το έπιασε από τις τρίχες του και το εξολόθρευσε αμέσως. Να βλέπουμε τις στενοχώριες και τα «βουνά» των θλίψεών μας εν Χριστώ: ο όγκος τους από τον παραμορφωτικό φακό των παθών μας θα μειωθεί στο ελάχιστο. Γιατί θα έχουμε «φορέσει» τα γυαλιά της πίστεως, που μας δίνουν την αληθινή όραση του κόσμου.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΦΟΡΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΦΟΡΑ

Κατώδυνοι ἀπό τίς ὑπερπυρκαγιές πού κατέστρεψαν 800.000 στρέμματα παρθένων δασῶν τῆς πατρίδος μας, μέ εὐλάβεια μπροστά στούς δοκιμαζομένους ἀδελφούς, πού εἶδαν τήν πατρογονική κληρονομιά καί τούς κόπους μιᾶς ζωῆς νά γίνονται παρανάλωμα τῶν ἀδηφάγων φλογῶν μέ ἀναπτυσσόμενες θερμοκρασίες 1000 βαθμῶν Κελσίου καί στροβιλισμούς ἰδίου μικροκλίματος, θά μᾶς ἐπιτραπεῖ νά ἀρθρώσουμε λίγες ταπεινές σκέψεις, προσευχόμενοι νά καταπέμψη ὁ Πανάγιος Θεός παραμυθία στούς πυροπλήκτους καί ἔμπνευση στούς ὑπευθύνους γιά τήν ἀνάταξη τοῦ κακοῦ.

Αὐτές τίς σκέψεις τίς ἀρθρώνουμε ὄχι ὡς Μητροπολίτης, ἀλλά ὡς ἔσχατος πολίτης μέ τή γνώση καί ἐμπειρία τοῦ κοινοῦ νοῦ καί τῶν 65 χρόνων βίου.

Καί ξεκινᾶμε μέ τήν ἀδιαμφισβήτητη κλιματική ἀλλαγή-κρίση. Τό θέμα πονάει πολύ γιατί ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτη κυρία αἰτία τῆς ἀλλαγῆς-κρίσεως ὀφείλεται στήν ἀπληστία τῶν διεθνῶν παικτῶν καί τῶν μεγάλων κρατῶν, πού τό μόνο πού τούς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ κερδοφορία καί τό ὑλικό ὄφελος. Ἡ πιό κραταιά ἀπόδειξη, ἡ τελεία συκοφάντηση τῶν εἰδημόνων ἐπί τοῦ θέματος καί ἡ ἀπαξίωση των καί ὁ διεθνής διασυρμός τους. Ὑπάρχει λύση; Ἀσφαλῶς. Καί λέγεται τεχνολογία τοῦ ὑδρογόνου, τοῦ ἄφθονου στοιχείου τῆς φύσης ἀφοῦ τό νερό περιέχει H₂O. Ἑπομένως δέν χρειάζονται οὔτε τά ὀρυκτά καύσιμα (ὑδρογονάνθρακες) καί λιγνίτης, οὔτε ἡ ἐξόρυξη φυσικοῦ ἀερίου, οὔτε οἱ λεγόμενες ἐναλλακτικές καί ἀνανεώσιμες πηγές, πού προσβάλλουν τό περιβάλλον ὅπως οἱ «σιδερόφρακτες» ἀνεμογεννήτριες, προϊόν της «μεγαλωνύμου» Γερμανικῆς βιομηχανίας ἤ τά φωτοβολταϊκά πάρκα.

Γιατί ὅμως αὐτή τήν τεχνολογία τοῦ ὑδρογόνου, πού θά μποροῦσε παγκόσμια νά λύσει τό ζήτημα διαχρονικά καί τελεσίδικα τήν ἀπαξιώνουν οἱ μεγάλοι παῖκτες; Μά γιατί θά γκρεμιστεῖ τό «παλάτι» τῆς ἀναισχύντου εὐμάρειάς τους. Τόσο χυδαῖα καί τόσο ἀπάνθρωπα! Τί θά κάνουν πλέον οἱ 7 ἀδελφές τά διϋλιστήρια, οἱ στόλοι τῶν ἐφοπλιστῶν, οἱ Ἄραβες μέ τά χαρέμια τους, τά χρηματιστήρια καί οἱ εἰσηγμένες μετοχές τους; Νά γιατί προτιμᾶται ὁ θάνατος τοῦ πλανήτη, ἀπό τή ζωή τοῦ πλανήτη, γιά τό χυδαῖο ὑλικό κέρδος. Μᾶς θυμίζει ὅμως κάτι αὐτό, τούς ἀπόλυτους λόγους τοῦ Κυρίου «Πῶς δυσκόλως οἱ τά χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διά τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἤ πλούσιον εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν». (Λουκ. 18,26). Καί γιά νά προλάβω καλοθελητάδες, ὑπενθυμίζω ὅτι ὁ κολοσσός αὐτοκινητοβιομηχανία BMW ἔθεσε πρό ὀλίγων ἐτῶν σέ κυκλοφορία κινητήρα μέ καύσιμο ὑδρογόνο, δηλαδή νερό, ἀλλά σέ ἔκδοση 735, πού γιά νά τό πάρεις θά πρέπει νά ἀνήκεις στούς παραπάνω «καρχαρίες». Ἀντιλαμβάνεσθε τά ὑπόλοιπα…

Τό προκλητικό ὅμως εἶναι ὅτι καμμία διακυβέρνηση τῶν λεγόμενων συντηρητικῶν, κεντρώων ἤ ἀριστερῶν δέν τολμᾷ νά ἀναμετρηθεῖ παγκοσμίως μέ τό ἐγκληματικό αὐτό σύστημα τῶν διεθνῶν παικτῶν. Λεκτικῶς καταγγέλλουν μέν, ἀλλά πρακτικῶς συμπράττουν δέ!!!

Καί προχωροῦμε στά «καθ’ ἠμᾶς».

Ἀσφαλῶς οἱ ὑπερπυρκαγιές σέ ὅλη τή χώρα δέν μποροῦσαν ἀνθρωπίνως κατασταλτικά νά ἀντιμετωπισθοῦν μέ κανένα γήινο τρόπο καί μάλιστα σέ τόσο μεγάλο ἀριθμό. Ὑπερπυρκαγιές χιλίων βαθμῶν Κελσίου καί ἄνω, ὅπου τήκονται οἱ ἀλουμινένιες ζάντες τῶν καμμένων αὐτοκινήτων δέν σβήνονται οὔτε μέ ἐναέρια, οὔτε μέ χερσαῖα μέσα. Εἶναι ἀδύνατον. Τό ριπτόμενο νερό ἐξατμίζεται καί τό ὀξυγόνο τροφοδοτεῖ τήν πυρκαγιά. Τόσο ἁπλά συμβαίνει!

Ὅμως διαχρονικά ὑπάρχουν μεγάλες εὐθύνες στίς διακυβερνήσεις τῆς Χώρας, ἀπό τήν μεταπολίτευση καί δόθε.

Ἦλθαν στήν Ἑλλάδα δισεκατομμύρια ἀπό τά πακέτα Ντελόρ, τά Μ.Ο.Π. τά ΕΣΠΑ. Ποιά ὅμως διακυβέρνηση σκέφτηκε νά ὑπογειοποιήσει τίς γραμμές ὑψηλῆς τάσης χιλιάδων Volt, πού διέρχονται μέσα ἀπό τά δάση μας; Ἄφησαν τούς πυλῶνες νά σκορπίζουν τή φωτιά καί τόν ὄλεθρο κάθε καλοκαῖρι.

Καί ἀκόμη, φρόντισαν ἀντί νά αὐστηροποιηθοῦν οἱ ποινές γιά τούς δόλιους ἐμπρηστές, πού δυστυχῶς ὑπάρχουν καί αὐτοί, μέ ἰσόβια κάθειρξη, τίς ἐλαχιστοποίησαν μέσα στή «λόξα» τοῦ αὐθαιρέτου δικαιωματισμοῦ.

Διερωτῶνται ὅλοι πῶς ἡ τελευταία ὑπερπυρκαγιά τῆς Ἀττικῆς πέρασε τήν ἀπόλυτη ἀντιπυρική ζώνη τῆς Ἐθνικῆς Ὁδοῦ. Δέν κοίταξαν ὅμως λίγο τά ρεῖθρα τῆς πλευρᾶς πού πέρασε ἡ πυρκαγιά, γιατί ἦταν ὄχθος δύο μέτρων ξερόκλαδα, προσάναμμα τέλειο γιά τίς κάφτρες τοῦ μικροκλίματος τῆς κατακαιομένης ἀπέναντι πλευρᾶς. Τό ἴδιο ὅμως ὄργιο σέ κάθε δρόμο τῆς πατρίδος, χορτάρια ξερά, πευκοβελόνες καί κλαδιά, ἕτοιμο προσάναμμα γιά κάθε μικροφωτιά, ὥστε νά ἀποβεῖ ὑπερπυρκαγιά. Ἀκούσατε νά ἐπιβάλλεται ἡ ὑποχρέωση στίς Περιφέρειες, στούς ἰδιοκτῆτες καί τούς Δήμους γιά τόν καθαρισμό τῶν χώρων ἀπό τά ἐπικίνδυνα προσανάματα;  Νήδυμος ὕπνος, πού μᾶς ξυπνάει δυστυχῶς μόνο τό κακό.

Τώρα ἐνώπιόν μας καί ἡ παθογένεια τῶν λεγομένων «δασαρχείων», πού δέν φθάνει ὅτι ὑποχρηματοδοτοῦνται, ἀλλά καί μαστίζονται καί ἀπό τήν ἀρτηριοσκληρωτική ἀπρονοησία.

Ἀρνοῦνται μετά «βδελυγμίας» νά κοποῦν 10-20 πεῦκα γιά τή δημιουργία ἀντιπυρικῶν ζωνῶν, ἀπαραιτήτων γιά τήν ἐπίβίωση τοῦ δάσους καί βλέπουμε νά καίγονται 10.000 πεῦκα χωρίς νά προβληματίζονται οἱ υπεύθυνοι «προστάτες» τοῦ δασικοῦ μας πλούτου.

Γι’ αὐτό οἱ συγκεκριμένες ἁρμοδιότητες προστασίας τῶν δασῶν κατεπειγόντως κατά τήν γνώμη μου θά πρέπει νά περιέλθουν στούς αἱρετούς Δημάρχους καί Περιφερειάρχες ὡστε νά ἀποδίδουν λόγο στό ἐκλογικό σῶμα γιά τίς σχετικές ἐνέργειές τους. Εἶχα μιά φαιδρά ἐμπειρία γιά τήν κοπή ἑνός εὐκαλύπτου, πού γκρέμιζε τά θεμέλια ἑνός ἐνοριακοῦ Ναοῦ μας, νά χρειάζονται διαδικασίες 2 ἐτῶν γιά τήν λήψη τῆς σχετικῆς ἀδείας. Ὅσον ἀφορᾷ τώρα στήν δι’ ἀέρος πυρόσβεση, τό ζήτημα εἶναι ἐξαιρετικά κρίσιμο καί θά πρέπει νά ἐπανεκτιμηθεῖ, διότι ἄλλο εἶναι νά προγραμματίζεται ἐναέρια κατάσβεση 2 ἤ 3 πυρκαγιῶν καί ἄλλο νά ὑφίσταται ἀνάγκη γιά κατάσβεση 10 ταυτοχρόνως πυρκαγιῶν.

Ἔπειτα τά ρωσικά ὑπεραεροπλάνα, πού μποροῦν νά μεταφέρουν 12,5 τόνους νεροῦ δέν συνάδουν μέ τό ἀνάγλυφο τῆς χώρας μας, γιατί κατασκευάσθηκαν γιά τίς ἀπέραντες ρωσικές στέπες. Εἶναι ὅμως πρόδηλος ἀνάγκη ὁ ἐπανακαθορισμός τῶν ἐναερίων μέσων.

Τέλος μέ ἀγάπη στούς κυβερνῶντες θά τούς ἔλεγα ὅτι ὅταν προβάλλουν τήν ἀνατροπή τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας καί φυσιολογίας καί τήν θεσμοθετοῦν ὡς δῆθεν ἀνθρώπινο δικαίωμα, παρ’ ὅλο πού καμμία σχέση δέν ἔχει μέ τήν ἀνθρώπινη φύση καί τήν θεωροῦν καί ὡς προσόν τοῦ βιογραφικοῦ σημειώματος γιά τήν ἀνέλιξη σέ ὑπουργικούς θώκους δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι αὐτό ἀποτελεῖ ὕβρι καί κάθε ὕβρις λαμβάνει κάθαρση καί «ἔνδικον μισθαποδοσίαν» γιατί αὐτό ἐπιτάσσει ὁ παγκόσμιος πνευματικός Νόμος; Ἤδη τήν ἔλαβαν. Καί δυστυχῶς τήν πληρώνουν καί ἐκείνοι πού ἀδιαμαρτύρητα τό ἀνέχονται. Ἄς φροντίσομε ὅλοι νά ἀνανήψομε ἄν θέλομε τήν θεία συναντίληψη.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ... ΧΡΙΣΤΟ!

  Η διακριτική πίστη των αγίων του Θεού αντιπαραβάλλεται σε κάθε εποχή με την «αδιάκριτη πίστη» των εχόντων «ζήλον Θεού αλλ’ ου κατ’  επίγνωσιν»! Πώς αντιδρούν σε κάθε περίπτωση οι «χωρίς επίγνωση ζηλωτές»; Με φωνασκίες, με φανατισμούς, με οργή, με ταραχή, με κατακρίσεις, με διάθεση να εξαφανιστούν από προσώπου της γης όλοι οι αντιτιθέμενοι σε αυτούς – μία φονική κυριολεκτικά διάθεση, αλλά εις το όνομα του... Χριστού! Για τον... Χριστό «αγωνίζονται» αλλά ασφαλώς χωρίς τό πνεύμα Του που θα πει χωρίς Εκείνον! Κι αν δεν συμφωνεί κι Εκείνος μαζί τους, ...αλλοίμονό Του! Θα... κατασπαραχθεί και θα σταυρωθεί εκ νέου! Γιατί; Διότι θεός των ζηλωτών και φανατισμένων δεν είναι ο Χριστός, αλλά τα πάθη και ο εγωισμός τους, η αλαζονεία και η δαιμονική υπερηφάνεια τους, οπότε το όνομα του Χριστού το χρησιμοποιούν ως απλή αφορμή για να επικρατήσουν και να επιβληθούν. Το ίδιο άλλωστε δεν έκαναν και δεν κάνουν όλοι οι ανά τον κόσμο τύραννοι; Κάποια ιδέα χρησιμοποιούν ως παντιέρα, κάποιο πρόσχημα ηθικό και άγιο προβάλλουν για να δικαιολογήσουν το ταραγμένο τους θυμικό και την στρεβλωμένη κρίση τους! Με απώτερο σκοπό βεβαίως την επιβολή τους ή καλύτερα τις άσκοπες τις περισσότερες φορές ενέργειές τους. Γιατί συνήθως ο αδιακρίτως ενεργών, τυφλωμένος από τα πάθη του, δεν βλέπει κατά κυριολεξίαν μπροστά του! Αντιδρά για να αντιδρά, καταστρέφει για να καταστρέφει, που σημαίνει ότι ο φανατισμός με τον μηδενισμό είναι αδέλφια κι ο ένας τροφοδοτεί τον άλλον!

Τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν τα φαινόμενα της αδιακρισίας της πίστεως με τον ταπεινό και πλήρη αγάπης Ιησού Χριστό κανείς δεν γνωρίζει. Μάλλον τα γνωρίζει ο υποκινητής των φαινομένων αυτών, ο καλά κρυπτόμενος Πονηρός διάβολος!

ΥΠΕΡΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΑ ΦΟΒΕΡΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ...

Πολλά τα φοβερά που περνάμε στους καιρούς μας ως κοινωνία και πατρίδα αλλά και ως παγκόσμια κοινότητα. Ό,τι ακούμε ως εναγώνια αιτήματα στις Εκκλησίες μας, να μας διαφυλάξει δηλαδή ο Κύριος από «λοιμούς, λιμούς, σεισμούς, πυρ, μάχαιρα, εμφυλίους σπαραγμούς» κ.ά.π., αυτό βλέπουμε και ζούμε στις ημέρες μας, γεγονός που σημαίνει ότι ζούμε κι εμείς ό,τι ακόμη χειρότερα έζησαν οι παλαιότερες γενιές από τους πολέμους και τις παντός είδους καταστροφές. Το σημαντικότερο και τραγικότερο βεβαίως είναι ο εμφύλιος σπαραγμός, η απώλεια της ενότητας του λαού μας, ο ένας να επιπίπτει πάνω στον άλλο με διάθεση κατασπαραγμού, η επίρριψη των ευθυνών από τον έναν στον άλλον – ό,τι απευχόταν ο Κύριος του Οποίου η επιθυμία και η προσευχή προς τον Θεό Πατέρα ήταν ακριβώς η ενότητα, «ίνα πάντες εν ώσιν». Ψαύουμε με τον πιο άμεσο τρόπο δυστυχώς την απώλεια της χριστιανικότητάς μας και τον ανεπίγνωστο τις πιο πολλές φορές θανάσιμο εναγκαλισμό μας με τον Πονηρό.

Τι μπορούμε να πούμε και να κάνουμε μπρος σ’ αυτήν την κατάσταση που μας σφίγγει τις καρδιές και μας γεμίζει φόβο και ανασφάλεια; Τίποτε άλλο από ό,τι ο αιώνιος λόγος του Θεού μάς λέει και μάς προσανατολίζει. Και ιδίως αυτό που ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή επισημαίνει: «Γνωρίζουμε ότι γι’  αυτούς που αγαπούν τον Θεό, όλα συνεργούν για το καλό τους... Αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; Αυτός που δεν φείστηκε τον Υιό Του και μας Τον παρέδωσε θυσία για χάρη μας, πώς μαζί με Αυτόν δεν θα μας χαρίσει και τα πάντα; ...Ποιός θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Θλίψη ή στενοχώρια ή διωγμός ή πείνα ή γυμνότητα ή κίνδυνος ή μάχαιρα; ... Όλα αυτά τα υπερνικούμε με τον Χριστό που μας αγάπησε. Γι’  αυτό έχω τη βεβαιότητα ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχές ούτε δυνάμεις ούτε τα τωρινά ούτε τα μελλοντικά ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε κάποια άλλη κτίση μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού, όπως φανερώθηκε από τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας» (8, 28. 31-32. 35. 37-39).

Η καρδιακή και με αποφασιστικότητα βούλησης στροφή προς την αγάπη του Χριστού, που θα πει η ενεργής πίστη μας προς Αυτόν, είναι η λύση των προβλημάτων μας. Καρδιώνεται η ύπαρξή μας και το σώμα μας και φωτίζεται να κάνει ό,τι εν αγάπη πρέπει. Και από πλευράς πρακτικής και από πλευράς θεωρητικής.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΠΛΟΥΣ Ο ΔΙΑΚΟΝΟΣ

«Αυτός έζησε επί της βασιλείας του Διοκλητιανού και καταγόταν από την πόλη Κατάνη της Σικελίας. Κατηγορήθηκε στον άρχοντα Καλβιασιανό κι επειδή δεν αρνήθηκε τον Χριστό, κατά πρώτον του έδεσαν τα χέρια και τα πόδια μαζί με τα γόνατα, έπειτα τον κρέμασαν σε όρθιο ξύλο, τον έξυσαν με σιδερένια χέρια, οπότε εκείνη την ώρα πήρε δύναμη, γιατί άκουσε θεία φωνή που τον ενίσχυε. Μετά από αυτά, του έσπασαν τις κνήμες, κτυπώντας τον με σιδερένιες σφύρες, και τον έριξαν στη φυλακή, στην οποία με μόνη την προσευχή του έκανε να αναβλύσει πηγή νερού. Τον ξαναέβγαλαν, για να τρυπήσουν αυτήν τη φορά τα αυτιά του με πυρακτωμένα σιδερένα νύχια, και τέλος, καταδικάσθηκε με τη διά ξίφους τιμωρία».

Ο κανόνας της εορτής του αγίου προβάλλει με πολλή σαφήνεια καίρια σημεία της αγιασμένης πορείας του: (1) Σαν την αγία Παρασκευή, που έζησε την ίδια εποχή με αυτόν, κατοικία του είχε τον σταυρό του Κυρίου. Ο υμνογράφος του αποδίδοντας την ίδια αλήθεια και αξοποιώντας και το όνομά του, χρησιμοποιεί την εικόνα του πλοίου αντί της οικίας, δηλαδή ο άγιος διέπλευσε το πέλαγος της ζωής του πάνω στο πλοίο του σταυρού και έχοντας τον σταυρό ως όπλο έφθασε στο λιμάνι της ζωής, τη βασιλεία του θεού. «Τω όπλω του σταυρού, ευπλοήσας εισήλθες, εις λιμένα της ζωής». Έτσι ο άγιος Εύπλους είχε ως γνώρισμα της ζωής του την υπακοή στο θέλημα του Θεού, να ακολουθεί δηλαδή τον Χριστό στα χνάρια της δικής Του αγιασμένης ζωής, γεγονός που σημαίνει ότι όλη του η ζωή ήταν προσανατολισμένη στη θυσιαστική αγάπη προς τον συνάνθρωπό του.

(2) Γι᾽ αυτόν το λόγο και ο υμνογράφος δεν διστάζει να τον χαρακτηρίσει ως λιοντάρι. Ακολουθώντας δηλαδή τον Κύριο, έχοντας στρέψει καθ᾽ ολοκληρίαν όλον τον εαυτό του πρός τον Θεό, απέκτησε και τις δυνάμεις Εκείνου, κατά τη δική Του υπόσχεση, γι᾽ αυτό και τη δυσσέβεια των απίστων έλεγξε με σφοδρότητα και στο στάδιο των αγώνων εισήλθε με μεγάλη πίστη και προθυμία. «Ολικώς ταις νεύσεσι, ταις θείαις λαμπρυνθείς, και ανδρεία οχυρωθείς, ώσπερ λέων άριστε, συ προς το στάδιον, πεποιθώς εισέδραμες, την δυσσέβειαν τροπούμενος». Κι είναι μία αλήθεια τούτο που δεν πρέπει να μας διαφεύγει: ο άνθρωπος που με πίστη ακολουθεί τον Χριστό, που τηρεί δηλαδή τις εντολές Εκείνου, νιώθει στην ψυχή και στο σώμα του να διοχετεύεται η ίδια η παντοδυναμία του Θεού. Είναι η εμπειρία όλων των αγίων, όπως την καταγράφει και ο μέγας απόστολος Παύλος: «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντί με Χριστώ».  Ο Χριστιανός έτσι ῾περπατάει᾽ μέσα στον κόσμο όχι με φόβο, όχι με δειλία, αλλά με δύναμη σαν το λιοντάρι. «Ου γάρ έδωκεν ημίν ο Θεός Πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού».

(3) Το αποτέλεσμα μίας τέτοιας αγιασμένης πορείας δεν είναι μόνον η ευλογία του κόσμου, όσο ζει ο άγιος, δεν είναι μόνον η ῾κατάκτηση᾽ της βασιλείας του Θεού, αλλά και η συνεχιζόμενη ευλογία  στους αιώνες, που παρέχει ο Θεός δι᾽ αυτού, ευλογία που φανερώνεται  και με τη δύναμη βεβαίως της μεσιτείας του για εμάς, αλλά και με την διατήρηση του ιερού λειψάνου του. Με τον άγιο Εύπλου έχουμε όλες τις δυνατές ευλογίες. Διότι μας άφησε, εκτός από την ιερότητα της παρουσίας του, και το ιερό λείψανό του, το οποίο αποτελεί, κατά τον υμνογράφο του, «νοσημάτων παντοίων καθάρσιον, και πνευμάτων δεινών ελατήριον», δηλαδή: θεραπεύει όλα τα νοσήματα και διώχνει όλα τα φοβερά πονηρά πνεύματα. Ο υμνογράφος δεν κάνει άλλο από το να τονίζει την πίστη της Εκκλησίας μας για την ύπαρξη των αγίων λειψάνων, μέσω των οποίων πράγματι προσφέρεται η ίαση στους ανθρώπους και φυγαδεύονται τα δαιμόνια. Την αλήθεια αυτή μπορεί να την αρνούνται πολλοί ορθολογιστές συνάνθρωποί μας, ακόμη δυστυχώς και ῾χριστιανοί᾽, την ξέρουν όμως πολύ καλά οι ίδιοι οι δαίμονες.